Dogs4life hondenforum Forumindex  
 FAQ  •  Zoeken  •  Gebruikerslijst  •  Gebruikersgroepen   •  Registreren  •  Profiel  •  Log in om je privéberichten te bekijken  •  Inloggen
 Duitse herder Volgende onderwerp
Vorige onderwerp
Nieuw onderwerp plaatsenReageren
Auteur Bericht
kelev
speurneus
speurneus


Geregistreerd op: 18 Nov 2007
Berichten: 305
Woonplaats: Hilversum

BerichtGeplaatst: Zo Jan 13, 2008 10:35 pm Reageren met citaatTerug naar boven

Al heel lang geleden was de Duitse herder de ideale hond voor mij. Omdat hij wel iets weg had van een wolf. En ik bewonder wolven.
Dit is een slechte reden om een Duitse herder te kopen, want zijn karakter komt helemaal niet in de buurt van een echte wolf, en dat is maar goed ook.
Maar omdat ik jong was, en eigenwijs (dat laatste ben ik nog steeds) kocht ik dus een goede hond, om een foute reden.
Nu is dat niet zo erg want als je jong bent, en mentaal een beetje stevig in je schoenen staat kan er niet zo heel veel mis gaan. Enig overwicht is wel noodzakelijk, want een D-Herder is zeer slim, en voordat je het weet slaapt hij in jouw bed, en lig jij op het matje ervoor.

Het is ook een goed idee om met die hond te gaan werken. Omdat je dan pas goed ziet waartoe deze honden allemaal in staat zijn. Je kunt denken aan politiehonden training,
maar natuurlijk ook reddingswerk, of speurhond. Of je stelt je eigen programma op, als het beest maar iets te doen heeft, want dan is hij pas echt in zijn element.

Zelf heb ik een combinatie gekozen van speuren, en het redden van drenkelingen. Speuren kan je altijd doen, maar een echte drenkeling redden is wat moeilijker.
(Er gaan weken voorbij zonder dat ik er een tegenkom)
Mij bekruipt wel eens de neiging wat argeloze passanten de gracht in te duwen om de hond iets te doen te geven. Maar er is een grens aan gezonde ontspanning voor de hond.
En regelrechte criminaliteit gaat net iets te ver.
Maar tijdens de vakantie-periode was ik volop aan de waterkant te vinden met hond, en vrijwilligers die wel drenkeling wilden spelen.
Eigenlijk ben ik op dat idee gekomen omdat mijn toen nog zeer jonge hond, bang voor water was. Tot aan zijn buik ging hij er in, maar geen centimeter verder.
Veel te gevaarlijk!!
Dus zat er niet veel anders op om samen met hem het water in te gaan, en hem te leren zwemmen. Veel honden zwemmen op z'n hondjes. Dat wil zeggen, zij gebruiken heel vaak alleen hun voorpoten, en dat is inderdaad gevaarlijk. Zij moeten een geweldige krachtsinspanning leveren alleen al om te blijven drijven, en het vooruitkomen gaat dan zo langzaam dat zij binnen korte tijd uitgeput raken, en voor je ogen kunnen verdrinken.
Maar als je zelf het water ingaat kan je met de hand de buik ondersteunen zodat de hond mooi horizontaal komt te liggen, en het duurt dan niet lang of hij komt tot de ontdekking dat hij vier poten moet gebruiken. Na een paar uur kon hij dan ook zwemmen alsof hij nooit iets anders gedaan had.

Toen kwam het leuke.
Omdat de hond het water aanvankelijk veel te gevaarlijk vond, dacht hij daarna dat het alleen gevaarlijk voor mensen was. En raakte prompt in paniek wanneer hij mij alleen zag zwemmen. Hij stond te jammeren aan de kant, en zei dat ik roekeloos was en onverantwoordelijk, om zo mijn leven lichtvaardig op het spel te zetten, en nog veel meer wat ik echter niet allemaal verstond. Om hem te plagen deed ik net alsof ik in moelijkheden was, dook onder, en kwam weer boven luid roepend om hulp.

En helpen deed hij. Hij stortte zich vanaf de hoge beschoeing in de rivier (op zich al een hele prestatie, want het was de eerste keer) en zwom pijlsnel naar mij toe.
En terwijl ik hem prees en aanmoedigde klapten zijn kaken zich zeer stevig om mijn uitgestoken arm, en maakte hij rechtsomkeert.
Het is geen leuk gevoel hoor, aan je arm geklemd in een bankschroef met tanden het water uitgesleurd te worden. En dan je hond nog prijzen ook...
Ik liet echter verder alles aan hem over, en hij liet pas los toen hijzelf kon staan. Toen pas vond hij het veilig genoeg.
Nadat ik hem duidelijk had gemaakt dat zijn kaakdruk wat te fors was, wilde ik weten of hij ook bereid zou zijn anderen uit het water te halen. En daar kan je het beste je kinderen voor gebruiken. Daar had ik er toch drie van dus wat geeft het nietwaar?.
Ik haalde mijn oudste dochtertje op met de mededeling. Kom eens gauw... Kelev kent een kunstje!... En stuurde haar het water in. Kelev werd daar heel erg ongerust van
En toen zij om hulp ging roepen was hij niet meer te houden. Heel geroutineerd stortte hij zich van de kademuur in het water, en deed precies wat hij bij mij ook had gedaan
De arm in de bankschroef en sleuren maar.
Vanaf die dag was het feest wan mijn dochtertje had ook vriendjes die allemaal gered wilde worden.

En Kelev raakte ervan overtuigd dat hij eigenlijk iedereen uit het water moest trekken, zodat het mij enige moeite kostte hem duidelijk te maken dat alléén mensen die om hulp riepen daarvoor in aanmerking kwamen.
Een niets vermoedende Franse vakantieganger was namelijk het slachtoffer geworden van die ijverige hond, en hij wees boos naar de blauwe plekken op zijn arm.
Om dat goed te maken heb ik de man die avond tot zijn verbijstering en ongeloof verslagen met schaken. Hij was namelijk gewend te winnen, en op de camping had hij dan ook een reputatie van grootmeester opgebouwd.
De volgende avond kwam hij weer met het schaakbord onder zijn arm, en daarna weer, en weer. en weer...Net zo lang tot hij mij had verslagen.
Toen zij hij letterlijk: "Nu ben ik tevreden", en keerde hij in een opperbeste stemming naar zijn caravan terug.

Ik heb hem echter nooit meer zien zwemmen...
Profiel bekijkenStuur privébericht
tomtom
puppie


Geregistreerd op: 06 Apr 2006
Berichten: 43

BerichtGeplaatst: Ma Jan 14, 2008 12:00 pm Reageren met citaatTerug naar boven

in gedachten zie ik jou al zitten, 'savonds bij het kampvuur, aan de rand van de camping, voorlezend uit eigen werk. je hebt talent
Profiel bekijkenStuur privébericht
Marie-Josée
Erelid
Erelid


Geregistreerd op: 06 Sep 2003
Berichten: 21986
Woonplaats: Heeze

BerichtGeplaatst: Ma Jan 14, 2008 12:10 pm Reageren met citaatTerug naar boven

kelev schreef:
Al heel lang geleden was de Duitse herder de ideale hond voor mij. Omdat hij wel iets weg had van een wolf. En ik bewonder wolven.
Dit is een slechte reden om een Duitse herder te kopen

Heel herkenbaar Wink
Profiel bekijkenStuur privéberichtWebsite bekijken
kelev
speurneus
speurneus


Geregistreerd op: 18 Nov 2007
Berichten: 305
Woonplaats: Hilversum

BerichtGeplaatst: Ma Jan 14, 2008 3:51 pm Reageren met citaatTerug naar boven

Duitse herder (vervolg)

Behalve reddend zwemmen (Dat eigenlijk voortkwam uit de ongerustheid van de hond, en verder geheel vanzelf ging) is het speuren wat moeilijker aan te leren.
De hond heeft wel een zeer goede neus, maar voordat je hem zover hebt dat hij je verloren sleutelbos weer terugbrengt, ben je wel een tijdje bezig.
Je hebt dus geduld nodig, en het vermogen de hond enthousiast te maken. Dus zoals gebruikelijk is je stem daarbij zeer belangrijk. Ga er niet aan beginnen voordat de hond volledig onder appel staat, zodat je hem op afstand kunt "besturen". De commando's "Zit. Ga af. en Terug plaats" moeten feilloos worden opgevolgd, anders wordt het speuren een zooitje. Ook de commando's "vast - los" en "apport" moeten bekend zijn.
Het lastige van dit onderdeel is de hond duidelijk maken wat er van hem verlangd wordt, want speuren op zich kan hij natuurlijk wel.
Daarom ga ik er in het begin ook niet te lang aan werken. Anders wordt het saai, en verliest de hond zijn belangstelling. En als de hond zijn enthousiasme verliest wordt het een mislukking. Anders dan bij de gebruikelijk appél oefeningen, kan je bij het speuren je zin niet doordrijven en desnoods dwang uitoefenen. Je bent geheel aangewezen op de vrijwillige medewerking van de hond. Heeft hij er geen zin in, dan gebeurt er dus niets.
Voordat ik aan het speurwerk begin kent de hond het commando "zoek". Dat is eenvoudig aan te leren door een lekker brokje in je gesloten vuist te houden. Op het commando zoek, mag hij proberen mijn hand open te wrikken door met zijn neus te duwen. Dan gaat de hand altijd vanzelf open, en heeft hij een instant beloning.
Daarna maak ik het spel al wat moeilijker door mijn gesloten hand in mijn jaszak te houden, zodat hij daar zijn neus in moet stoppen. De hand gaat ook niet meer vanzelf open, zodat hij meer moet wrikken. Het is een leuke oefening omdat de hond steeds dwingender zijn beloning gaat opeisen, en ik zorg ervoor dat hij altijd succes heeft.

Om de hond allert te krijgen gebruik ik bij het speuren een heel andere toon dan gebruikelijk. Ik ga een beetje "Geheimzinnig" tegen hem praten. Omdat ik deze toon consequent handhaaf, (en alleen gebruik voor dit onderdeel) Krijg je de onverdeelde aandacht van de hond (Hé wat doet de baas ineens vreemd...)
Op een rustige plaats, zonder al te veel afleiding laat je de hond liggen, met de lange lijn aan de halsband. Fluisterend op een samenzweerderige toon, loop je een klein stukje naar een duidelijk herkenbare plaats, een struik of een paaltje, en daar aangekomen haal je opzichtig een voorwerp uit je jaszak, en laat het weer duidelijk zichtbaar daar vallen.
Dan loop je in je eigen spoor weer terug naar de hond. Ik wandel dan een rondje om hem heen, om te voorkomen dat hij puur op het gezicht gaat zoeken. Hij moet zijn neus gebruiken.
Dan zet ik hem op het spoor en geef het commando "zoek". Gebruikt hij zijn neus, en doet hij een stapje in de goede richting dan wordt hij op verheugde toon luid aangemoedigd, wijkt hij af van de juiste richting dan klinkt het vriendelijk "Nee, niet goed" en ik geef een aanwijzing met de lijn zodat hij terugkeert naar het spoor. Let wel die afstand tot het voorwerp niet groter te maken dan enkele meters want hij MOET succes hebben, dat is essentieel.
Is hij bij het voorwerp aangekomen dan wordt hij regelrecht de hemel in geprezen, en krijgt hij zijn beloning. (Het voorwerp is een oude handschoen met daarin iets heel lekkers)
Is dit goed gegaan dan worden de oefeningen telkens wat moeilijker, maar dat spreekt vanzelf.

Ik heb al mijn Duitse herders op die manier leren speuren, met hetzelfde resultaat. Het is de leukste oefening die zij kennen, en zij doen het heel erg graag.
Een keer is het voorgekomen dat ik midden op de hei mijn portemonnee verloren was. Thuis gekomen bemerkte ik pas het verlies, en dus moest ik spoorslags met de oude kelev terug. Op de hei leverde het zoeken geen resultaat op, zodat ik onverrichter zake weer terug moest. Teleurgesteld sjokten wij naar huis, en toen ik de halsband wilde losmaken zag ik pas dat kelev de portemonnee in zijn bek had.
Ik heb niet gezien waar en wanneer hij het gevonden had, maar hij keek mij laconiek aan met een blik van: "Och ja, dat doen Duitse herders..."
Profiel bekijkenStuur privébericht
malle molen
actief hondje
actief hondje


Geregistreerd op: 12 Jan 2008
Berichten: 689
Woonplaats: Rees (Duitsland)

BerichtGeplaatst: Di Jan 15, 2008 12:56 pm Reageren met citaatTerug naar boven

Wat een prachtige verhalen, heel wat boeiender dan de rasomschrijving uit een hondenboek oke .
Profiel bekijkenStuur privébericht
kelev
speurneus
speurneus


Geregistreerd op: 18 Nov 2007
Berichten: 305
Woonplaats: Hilversum

BerichtGeplaatst: Di Jan 15, 2008 4:14 pm Reageren met citaatTerug naar boven

Nu ben ik gekomen aan wat ik zie als een van de meest opvallende eigenschappen van de Duitse herder. Zijn beschermings-drift.
Die strekt zich uit tot bijna alles wat jong en hulpeloos lijkt. Van mijn kleinkind tot haar dwergkonijntje.

Een van de meest krasse staaltjes van dat verantwoordelijkheids gevoel deed zich een aantal jaren geleden voor. Het was tijdens een heel koude winter. Een venijnige oostenwind die van geen wijken wist heerste een maand lang over de vlakten, en het voelde aan alsof het 20 graden vroor. In werkelijkheid was het ongeveer min 10.
Diep weggedoken liep ik op een zondagmorgen te huiveren omdat die wind dwars door mijn jas heenblies. Mijn tenen lagen los in mijn laarzen, en mijn vingers waren gevoelloos.
Terwijl ik zo liep te wensen dat ik een paar goudvissen had genomen in plaats van een hondenhobby, hoorde ik plotseling een vrouwenstem in paniek gillen.
Ik had gedurende de hele wandeling nog geen mens gezien, maar dat is op zondag niet ongebruikelijk. Tegen de tijd dat ik thuiskom worden de meeste mensen pas wakker.

De stem klonk tamelijk veraf, en ik kon niet direct zien wat er aan de hand was. Maar Kelev reageerde heel allert. Ook hij had kennelijk de paniek in die stem horen doorklinken, en hij moest weten wat zich daar afspeelde.
Hij rende voor mij uit, en even later hoorde ik hem zeer boos blaffen. Het was gericht tegen een zwarte labrador, die zich haastig uit de voeten maakte.
Maar vreemd genoeg werd hij niet door kelev achtervolgd. Het was duidelijk de bedoeling dat die hond weg moest gaan, maar er was geen sprake van een conflict.
Dit vond ik op zijn minst hoogst ongewoon gedrag, maar de mevrouw die zo gegild had kwam mij tegemoet, en dus besloot ik eerst te vragen of met haar alles in orde was.
Zij was helemaal ontdaan, en zei dat er een dode hond in de hei lag, en ze was bang dat haar hond daar de hand in had gehad. Ik stelde haar gerust, met de mededeling dat een labrador daartoe niet in staat is, zelfs als hij het zou willen. Dus dat het iets anders moest zijn dan zij dacht.

Toen ik wilde gaan kijken wat het dan wel was, zag ik dat Kelev was gaan zitten, en dreigend met opgetrokken lippen in de richting van zijn maatje Nando keek, terwijl hij kwaadaardig gromde. Nando mocht niet in zijn buurt komen. Nu had Kelev vaak gelijk wat Nando betrof. Hij vond dat die hond niet spoorde, en dat had hij eerder door dan ik.
Maar dat is een ander verhaal dat nog verteld moet worden.

Kelev zat intussen nog steeds heel ongerust te kijken naar iets dat voor hem in de hei lag, en hij keek beurtelings naar mij, en dan naar dat vreemde voorwerp, en dan weer naar mij, alsof hij mij iets duidelijk wilde maken. Ik zag nu voor hem iets roestbruins liggen, en dat had veel weg van een dode hond.
Dichterbij gekomen zag ik toch iets bewegen, dus levenloos was het niet. Maar wat was het wel?
Het bleek een vos te zijn, die mij met grote schrikogen lag aan te kijken. Ik was voorbereid iets heel akeligs te zien te krijgen, iets met zeer zware verwondingen.
Toen ik heel erg dichtbij kwam probeerde de vos op te staan, en hij waggelde als een dronkenman een paar meter voordat hij zijn evenwicht verloor en tragisch neerstortte.
Kelev ging er onmiddelijk weer naast zitten, steeds maar weer beurtelings kijkend naar mij en naar de vos.
Toen ik de kans kreeg het doodsbange diertje te onderzoeken, kon ik geen enkele verwonding ontdekken. Ook bleek er niets gebroken, tenminste niet de pootjes.
De nek, daar was ik niet zeker van, maar hij kon zijn kopje nog opheffen, dus gebroken kon dat ook niet zijn. Toch kon hij niet lopen.
Ik wilde deze hulpeloze vos niet achterlaten, waar hij licht een prooi zou kunnen worden van andere, minder zorgzame, honden. Dus moest hij maar mee naar huis.

Voorzichtig schoof ik mijn armen onder het lijfje, en tilde hem op. Hij woog haast niets, en de gedachte ging door mij heen dat deze vos door de honger gedreven de flatgebouwen aan de rand van de hei had bezocht om iets eetbaars te bemachtigen. Daarbij moest hij de weg oversteken, en hij zou geraakt kunnen zijn door een auto.
Hoe dan ook, ik moest zo snel mogelijk deskundige hulp hebben, en dus liep ik daar met een vos in mijn armen. Links van mij Kelev, die voortdurend Nando in de gaten hield, en rechts Nando die Dodelijk nieuwsgierig was naar het "wild" dat ik met mij meedroeg...
Nu zag ik ook meteen het voordeel van het "los volgen". Omdat ik de honden natuurlijk niet aan kon lijnen. En ik moest nog zeker een kwartier door de bebouwde kom lopen. Normaal neem ik dat risico liever niet, ook al zijn zij nog zo braaf en gehoorzaam. Er kan zich altijd iets onverwachts voordoen, waardoor de hond toch wegspringt
Raakt hij dan onder een auto, dan draag je voor de rest van je leven een enorm schuldgevoel met je mee. Maar omdat er zondags vóór tien uur geen verkeer is durfde ik met twee onaangelijnde honden die gok wel aan. Zij hadden trouwens nergens anders belangstelling voor dan die vos.


Thuis aangekomen deed mijn vrouw de deur al open, en vroeg ongerust waar ik al die tijd gezeten had? Toen zij zag wat ik onder mijn jas had raakte zij hevig ontroerd.
Zij snelde voor mij uit, en waar zij die warme deken zo plotseling vandaan haalde weet ik niet, maar het leek veel op zwarte magie.
Daar lag nu het hulpeloze balletje bont, lekker ingepakt op onze bank, met Kelev als "de man van de beveiliging" pal naast hem.
Omdat Nando zich steeds nerveuzer en gefrustreerder ging gedragen moest ik hem wel even in een andere kamer zetten, terwijl de vraag zich voordeed: Wat Nu?...

Gelukkig was de Dierenambulance al uitgevonden, en deze voortreffelijke club vrijwilligers stond vijf minuten nadat ik hen had gebeld al op de stoep.
Zij hebben de vos snel naar een dierenarts gebracht, die een shock constateerde (vermoedelijk door een aanrijding) En hem een injectie heeft gegeven.
Daarna kon hij worden opgevangen door het dierenasiel Crailoo. (net op de rand van Hilversum)
De volgende avond belde de directeur van het asiel, om te vragen waar ik de vos precies had gevonden, want ze konden hem weer terugbrengen. Hij was weer volledig hersteld, en had zijn pens ook flink volgestopt, dus hij zou het wel redden.
Samen hebben wij, in het bijzijn van Kelev, het hokje opengemaakt, en daar ging hij. Een roodbruine streep schoot als een bliksemflits het bos in.
Wij hebben hem nooit meer gezien.

Die avond heb ik voor Kelev een groot feestmaal aangericht.
Profiel bekijkenStuur privébericht
kelev
speurneus
speurneus


Geregistreerd op: 18 Nov 2007
Berichten: 305
Woonplaats: Hilversum

BerichtGeplaatst: Do Jan 17, 2008 9:46 pm Reageren met citaatTerug naar boven

Toen kelev al een man van ver gevorderde leeftijd was, werd hij opa. En dat vond hij prachtig.
Omdat mijn dochter graag nog wat wilde blijven werken, kwam mijn kleindochter een aantal uren per dag bij ons.
Na een paar dagen wist hij natuurlijk precies hoe laat de auto met daarin zijn puppie voor kwam rijden.
Hij snelde dan naar de voordeur en duwde onmiddelijk die grote hondekop in dat reiswiegje, om te kijken of alles er nog aan zat.

Op een dag was ik de baby een schone luier aan het omdoen, en had ik even geen erg in de hond, die toch altijd overal van op de hoogte wilde blijven. Gewoonlijk was hij in de buurt
en volgde de handelingen die ik moest doen, met grote oplettendheid.
Maar opeens was hij verdwenen. En de vuile luier die ik even had neergelegd was er ook niet meer.
Door het raam zag ik kelev in de tuin rondlopen, met die luier in zijn bek.
Toen ik hem riep kwam hij trots aandraven, en legde de luier voor mij neer. Hij had hem maar meteen even gewassen.
Ik heb hem maar niet gevraagd waar hij de inhoud had gelaten.

Nu weet ik dat teven hun nest heel zindelijk houden wanneer zij puppen hebben, maar ik wist tot dan toe niet dat reuen dat ook deden.

Kelev was een heel zorgzame grootvader. Omdat hij al oud was, ging hij ook uiterst behoedzaam en voorzichtig met de baby om. Hij wilde zijn pup wel leren spelen, en dan bracht hij zijn bal of zijn touw naar haar toe, maar hij legde het altijd voorzichtig bij haar neer, en liet het niet plompverloren op haar vallen.
Na verloop van een aantal maanden komt er de tijd dat de baby gaat kruipen, en daar werd hij dan altijd een tikkie nerveus van. Dus probeerde hij dat te verhinderen door zijn voorpoot op haar te leggen, waarbij hij mij ietwat hulpeloos aankeek, omdat hij daar niet zo goed raad mee wist.
Hij reageerde altijd een beetje opgelucht wanneer de pup in de bench, pardon de box werd gezet. Dan had hij ook even tijd voor zichzelf.
Hij zag het kennelijk als zijn natuurlijke plicht om te waken over de veiligheid van deze baby, en hij handhaafde dit toezicht dan ook streng. Mensen mochten van hem best kijken naar het kindje, maar hij stond er altijd bij om toezicht te houden.

Naarmate de tijd verstreek leerde hij dat baby's nu eenmaal moeten kruipen dus daar had hij vrede mee. Maar toen op een mooie dag de tuindeuren open stonden, en het kindje aanstalten maakte zich naar buiten te begeven, vond hij dat zij daar nog niet aan toe was.
NAAR BUITEN?? Ben je gek geworden?? Veel te gevaarlijk!!
En hij ging als een groot obstakel pal voor de deur liggen. "Wij gaan niet naar buiten"....
En de Baby: "Zeker gaan wij naar buiten"... Anders ga ik het Heel gefrustreerd op een bléren zetten!!
En Kelev; "Maar wij gaan toch niet naar buiten.
De Baby; WAHAAAA... BEHEEE...WOEHOEE!!!

Verontrust over zoveel herrie keek de hond mij aan. Doe iets man!
Maar ik deed niets, ik was benieuwd naar het vervolg.
Uiteindelijk deed het kind een verwoede poging over de hond heen te klimmen, en dat lukte. Maar toen zij aan de andere kant beland was, pakte de hond haar bij haar jurkje, en trok haar weer binnenboord.

Toen zijn wij met z'n allen maar op het grasveld gaan zitten, en dat was in orde vond de hond.

Omdat het een mooie dag was wilde ik zowel de hond als mijn kleinkind uitlaten, en daarvoor hadden wij een Buggy in de gang staan.
Aangekomen op de kruising van een zeer drukke verkeersweg die wij altijd over moeten om op de hei te komen, wilde kelev gewoontegetrouw mijn hand vasthouden.
Het is een van de meer aparte commando's die ik hem had aangeleerd toen hij groot genoeg was om bij mijn hand te komen. "Handje vast" betekend opletten, en is bedoeld als een veiligheids maatregel. Het werkt zo goed dat ik het altijd gebruik, en na een paar weken hoef je het commando dan ook niet meer te geven. De hond houd daar vanzelf mijn hand vast.
Maar nu deed Kelev iets heel anders. Iets dat hij zelf had bedacht. Hij pakte behoedzaam het voetje van mijn kleinkind beet, en bracht haar naar de overkant.
Dit beviel hem zo goed, dat hij het voetje ook niet meer losliet de rest van de wandeling.
En dus liepen wij voortaan altijd zo. Tot wij bij de hei waren. Daar liet hij pas los. Misschien vond hij het daar pas veilig? Wie zal het zeggen...

Moeders bekeken deze vertoning wel eens met enig afgrijzen in hun ogen. Het is ook geen alledaags gezicht. Dat vervaarlijke roofdiergebit dat zo'n kwetsbaar kinderbeentje omklemt.
Maar alles is goed gekomen. Dat kleinkind loopt nu stage in een hondentrimsalon, en zij manicuurt daar hondenvoetjes. Zij staat daarbij met beide benen op de grond.
Profiel bekijkenStuur privébericht
malle molen
actief hondje
actief hondje


Geregistreerd op: 12 Jan 2008
Berichten: 689
Woonplaats: Rees (Duitsland)

BerichtGeplaatst: Vr Jan 18, 2008 8:42 am Reageren met citaatTerug naar boven

Wat een mooi verhaal oke
Kelev was wel een heel bijzondere hond Love ,zo vind je volgens mij geen tweede.
Profiel bekijkenStuur privébericht
kelev
speurneus
speurneus


Geregistreerd op: 18 Nov 2007
Berichten: 305
Woonplaats: Hilversum

BerichtGeplaatst: Vr Jan 18, 2008 12:39 pm Reageren met citaatTerug naar boven

Malle-molen schreef;
Citaat:
Kelev was wel een heel bijzondere hond ,zo vind je volgens mij geen tweede.


Dank voor het compliment.
Van alle Duitse herders die ik heb mogen houden was Kelev inderdaad de beste. Dat wil zeggen, hij was de meest uitgebalanceerde, en had voortreffelijke leiderskwaliteiten.
En dat terwijl hij als pup helemaal onderaan stond.

Toen ik een Duitse herder wilde heb ik diverse nesten bezocht. Er was één nest in de omgeving van Apeldoorn dat mij bijzonder goed beviel, omdat er zo'n fijne, rustige en heel zorgzame moederhond aanwezig was. Maar de keuze was niet al te groot, want er was maar één reutje. En ik wilde persé een reu.
Maar zelfs al stond Kelev duidelijk onderaan, en kwam hij altijd als laatste aan de beurt om te drinken (hij was dan ook de lichtste) ik wilde hem toch hebben.
En wat ik dacht is uitgekomen. Kelev werd net zo'n rustige leider als zijn moeder.

Hiermee ga ik dwars in tegen het advies dat in veel hondenboeken gegeven wordt bij een nestkeuze. Daarin wordt vaak geadviseerd om de zwaarste en meest bijdehandte pup
uit te kiezen. Dat is niet altijd het beste, want de meest dominante heeft in de natuur weliswaar de beste overlevingskansen, maar het zegt verder weinig over zijn karakter.
De imprint die de moeder haar pups meegeeft is veel belangrijker. Vandaar dat ik veel meer oog heb voor haar, dan voor haar jongen (beetje overdreven uitgedrukt)

Niet alle honden ontwikkelen zich tot een goede en verstandige leider. Dat is een gelukje, en in het puppenstadium valt daar niet veel over te zeggen.
Kelev's opvolger "Gibor" is juist geen leider, en heeft ook geen ambitie in die richting. Hij voelt zich als "kip nummer nul" best op zijn plaats, en schikt zich zelfs naar de luimen van mijn jack russel "Vladimir".
Toch is ook Gibor een heerlijke hond, die qua prestaties en intelligentie niet onderdoet voor zijn illustere voorganger. Integendeel, op sommige onderdelen is hij zelfs beter.

En eigenlijk is het maar goed ook dat er zoveel verschillen in karakters en ontwikkeling zijn. Dan valt er voor ons veel te ontdekken en te leren.
Toen ik jong was dacht ik altijd bij de komst van een nieuwe hond; "hij wordt nooit zo als die andere", en dat klopt ook... Maar je leert juist die verschillen zien en waarderen
naarmate je ouder wordt, en je ervaring toeneemt.

Want ervaring is de opstelsom van alle fouten en verkeerde beslissingen die een mens in zijn leven maakt. Daarvan kan je iets opsteken. En als je dan eindelijk klaar bent met dat leerproces, dan ga je dood.
Het enige voordeel van die permanente educatie, is de grafrede waarin gezegd wordt "hij is gestorven als een wijs man".
Maar dat hoor je dan niet meer...
Profiel bekijkenStuur privébericht
Fengal
A-team


Geregistreerd op: 26 Jan 2008
Berichten: 2234
Woonplaats: Zuid Holland

BerichtGeplaatst: Ma Jan 28, 2008 8:52 pm Reageren met citaatTerug naar boven

kelev schreef:
Malle-molen schreef;
Citaat:
Kelev was wel een heel bijzondere hond ,zo vind je volgens mij geen tweede.


Dank voor het compliment.
Van alle Duitse herders die ik heb mogen houden was Kelev inderdaad de beste. Dat wil zeggen, hij was de meest uitgebalanceerde, en had voortreffelijke leiderskwaliteiten.
En dat terwijl hij als pup helemaal onderaan stond.

Toen ik een Duitse herder wilde heb ik diverse nesten bezocht. Er was één nest in de omgeving van Apeldoorn dat mij bijzonder goed beviel, omdat er zo'n fijne, rustige en heel zorgzame moederhond aanwezig was. Maar de keuze was niet al te groot, want er was maar één reutje. En ik wilde persé een reu.
Maar zelfs al stond Kelev duidelijk onderaan, en kwam hij altijd als laatste aan de beurt om te drinken (hij was dan ook de lichtste) ik wilde hem toch hebben.
En wat ik dacht is uitgekomen. Kelev werd net zo'n rustige leider als zijn moeder.

Hiermee ga ik dwars in tegen het advies dat in veel hondenboeken gegeven wordt bij een nestkeuze. Daarin wordt vaak geadviseerd om de zwaarste en meest bijdehandte pup
uit te kiezen. Dat is niet altijd het beste, want de meest dominante heeft in de natuur weliswaar de beste overlevingskansen, maar het zegt verder weinig over zijn karakter.
De imprint die de moeder haar pups meegeeft is veel belangrijker. Vandaar dat ik veel meer oog heb voor haar, dan voor haar jongen (beetje overdreven uitgedrukt)

Niet alle honden ontwikkelen zich tot een goede en verstandige leider. Dat is een gelukje, en in het puppenstadium valt daar niet veel over te zeggen.
Kelev's opvolger "Gibor" is juist geen leider, en heeft ook geen ambitie in die richting. Hij voelt zich als "kip nummer nul" best op zijn plaats, en schikt zich zelfs naar de luimen van mijn jack russel "Vladimir".
Toch is ook Gibor een heerlijke hond, die qua prestaties en intelligentie niet onderdoet voor zijn illustere voorganger. Integendeel, op sommige onderdelen is hij zelfs beter.

En eigenlijk is het maar goed ook dat er zoveel verschillen in karakters en ontwikkeling zijn. Dan valt er voor ons veel te ontdekken en te leren.
Toen ik jong was dacht ik altijd bij de komst van een nieuwe hond; "hij wordt nooit zo als die andere", en dat klopt ook... Maar je leert juist die verschillen zien en waarderen
naarmate je ouder wordt, en je ervaring toeneemt.

Want ervaring is de opstelsom van alle fouten en verkeerde beslissingen die een mens in zijn leven maakt. Daarvan kan je iets opsteken. En als je dan eindelijk klaar bent met dat leerproces, dan ga je dood.
Het enige voordeel van die permanente educatie, is de grafrede waarin gezegd wordt "hij is gestorven als een wijs man".
Maar dat hoor je dan niet meer...


Prachtig verhaal en een aantal dingen zijn heel herkenbaar. Wij hebben sinds 1 jaar een D-herder en voor die tijd nooit honden gehad. Hoe dom kun je zijn....... Toch heel veel plezier met hem en ik heb geleerd dat Fengal (mijn herder) maar 1 baas/leider heeft. Ik ben zijn speelkameraad en mijn man zijn leider. Na schade en schande wijs aan het worden. Het zal nog wel jaren duren eer dat ik zijn slimme streken doorkrijg. Puppy-cursus was een "must" van de fokker, omdat het onze 1e hond is (en dan nog wel een mannetje ook). Na 1 jaar hebben we hem pas een beetje onder controle, gelukkig dat hij zo'n zacht karakter heeft, waar hij maar al te graag gebruik van maakt, maarrrr het blijft inderdaad een leerproces.
Profiel bekijkenStuur privéberichtE-mail versturen
Berichten van afgelopen:      
Nieuw onderwerp plaatsenReageren


 Ga naar:   



Volgende onderwerp
Vorige onderwerp
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen in dit subforum
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Je mag je berichten niet bewerken in dit subforum
Je mag je berichten niet verwijderen in dit subforum
Je mag niet stemmen in polls in dit subforum


Bezoek ook eens Cats4life

Zooplus.nl

:: FI Theme :: Tijden zijn in GMT + 2 uur